Seni ilk gördüğüm gün başka kim varsa silinip gitti hayatımdan. Tatlı anılar
bir yana bana acı vermiş kim varsa, hangi olay varsa o an zihnimden silinip
gitmişti. Yepyeni tertemiz bir başlangıçtı bu. Yaşamın ikiyüzlülüğünü
yalancılığını ihanetlerini kalleşliklerini soyunup en saf en yalın
benliğimle çıkmıştım. Sana ait olanı yaşamak istiyordum. Aşksa aşk sevinçse
sevinç hüzünse hüzün acıysa acı. Senden gelen ve gelecek hiç bir şey
korkutmuyordu beni. Sen yanımda olduktan sonra her şeye dayana bileceğimi
biliyordum. Bugüne kadar söylenmiş en sevda sözcükleri bile sana duyduğum
sevgiyi ifade edemeyecek die korkuyordum. Dünyanın bütün diliyle SENİ
SEVİYORUM desem yetmeyecekti biliyorum. Nereye gidersem gideyim yanımda
götürüyordum seni. Hiç yalnız değildim bu yüzden hiç ama hiç bitmesin
istiyordum. Ama ben bile bir gün nasıl olduğunu anlamadan bir gün bitti. Hep
bugüne kadar kendi kendime neden die sordum. Ama cevabını bulamadım. Beni
kırgınlıklarla, çelişkilerle, cevabı sende olan bir sürü soruyla ve bitmek
bilmeyen keşkelerle bıraktın. Bana onca acı verdin ama yüreğin düşmanın
olamıyor. Her gün alabildiğince yanıyor… İstesem de istemesem de seni
özlüyorum bilmem biliyor musun? Gayem sana zarar vermek seni incitmek kırıp
dökmek değildi. Acılarına yaşam mücadelene gözlerinde bulduğum huzura ortak
olup yüreğimi yüreğine ömrünü ömrüme katıp seni mutlu etmek istiyorum.
Soruyorum sana çok sevilmek bu kadar kötümüydü? Gerçekte böylesine ağır
mıydı? Sana bu sevgiyi vermekte bu kadar direttiğim için bağışla beni. Adı
üzerinde sevdaydı bendeki. Bütün güzellikleri bütün kainatı seni sevilmesi
için birine verseydin yinede bu kadar çok sevilmezdin. Canım acıyor seni
hala özlüyor ve seviyorum canımın içi.